३. 'बेटा, मी ऐकतो आहे!'

शिरीष हा एक अतिशय आत्मविश्वासू आणि धीट मुलगा होता. तो पहिल्याच दिवशी लेखकांना ठामपणे अटी घालून सांगतो की त्याचे वडील रोज त्याच्यासोबत येतील. त्याचे हे वागणे त्याची हजरजबाबी वृत्ती दाखवते. शिरीषची आकलनशक्ती खूप दांडगी होती; तो कष्टाळू आणि गुणी विद्यार्थी होता.

त्याचे सर्वांत मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे त्याचे वडिलांवरील नितांत प्रेम. अपघातात बहिरे झालेल्या आपल्या वडिलांना संगीतसेवेचे सुख मिळावे, म्हणून तो जीवतोड मेहनत करत होता. वडिलांच्या निधनानंतर खचून न जाता, 'माझे नाना आता खरोखरच माझे वादन ऐकत आहेत' या भावनेने त्याने चोवीस तास सराव केला. त्याची ही संवेदनशीलता आणि जिद्द मनाला स्पर्शून जाते.

शिरीषची भूमिका आपल्याला अत्यंत मोलाचा संदेश देते की, कुटुंबातील व्यक्तींवर जिवापाड प्रेम करावे आणि त्यांच्या आनंदासाठी झटावे. स्वतःच्या स्वार्थापेक्षा पालकांच्या सुखाला प्राधान्य देण्याची त्याची वृत्ती अनुकरणीय आहे.

दुसरा संदेश हा मिळतो की, संकटात कधीही खचून जाऊ नये. वडिलांच्या आकस्मिक निधनानंतरही शिरीषने रडत बसण्याऐवजी त्यांच्या स्वप्नपूर्तीसाठी व्हायोलिनचा रात्रंदिवस सराव केला. ध्येयावर निष्ठा असेल आणि कठोर मेहनत घेण्याची तयारी असेल, तर कोणत्याही परिस्थितीत आपण यशस्वी होऊ शकतो, हे शिरीषच्या उदाहरणावरून शिकायला मिळते.

मला या पाठातील 'समारंभाच्या दिवशी शिरीषने केलेले उत्कृष्ट वादन आणि त्यानंतर लेखकांना सांगितलेले रहस्य' हा प्रसंग सर्वांत जास्त आवडला.

लेखकांना वाटले होते की शिरीष कार्यक्रम बिघडवेल, पण त्याने इतके सुंदर व्हायोलिन वाजवले की सर्व श्रोते मंत्रमुग्ध झाले. टाळ्यांच्या कडकडाटानंतर जेव्हा शिरीष लेखकांच्या पाया पडला आणि त्याने डोळे पुसत नानांच्या बहिरेपणाचे सत्य सांगितले, तेव्हा तो प्रसंग खूप भावुक करणारा होता. 'माझे नाना तेव्हा ऐकू शकत नव्हते, पण आता माझ्या शेजारी बसून नक्की ऐकत आहेत' हे त्याचे वाक्य मनाला भिडते. या प्रसंगातून शिरीषची पितृभक्ती आणि त्याची आंतरिक ताकद दिसून येते, म्हणूनच हा प्रसंग मला खूप आवडतो.

नमुना संवाद :

लेखक : शिरीष, तुला कार्यक्रमात वाद्य वाजवायचे आहे का?

शिरीष : हो. मला संधी मिळाली तर मी मनापासून वाजवेन.

लेखक : पण तू नुकताच शिकायला आला आहेस. तुला आत्मविश्वास आहे का?

शिरीष : हो, मी सराव केला आहे. माझ्यावर विश्वास ठेवा.

लेखक : ठीक आहे. तुझ्या प्रयत्नांना संधी देऊया.